poprowadzić


poprowadzić
Poprowadzić kogoś do ołtarza, do ślubu zob. ołtarz 2.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • poprowadzić — {{/stl 13}}{{stl 8}}cz. dk VIIb, poprowadzićdzę, poprowadzićdzi, poprowadzićwadź, poprowadzićdzony {{/stl 8}}{{stl 20}} {{/stl 20}}{{stl 12}}1. {{/stl 12}}{{stl 7}} prowadząc kogoś lub coś, dojść do określonego miejsca, przejść jakiś odcinek… …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • poprowadzić — dk VIa, poprowadzićdzę, poprowadzićdzisz, poprowadzićwadź, poprowadzićdził, poprowadzićdzony 1. «przejść pewien odcinek drogi prowadząc kogoś, coś; powieść kogoś, coś do jakiegoś miejsca, w jakimś kierunku; zaprowadzić» Poprowadzić dzieci do… …   Słownik języka polskiego

  • ołtarz — 1. podn. Poświęcić, złożyć, składać coś na ołtarzu ojczyzny, sztuki itp. «ofiarować, ofiarowywać coś, wyrzec się, wyrzekać się czegoś dla dobra ojczyzny, sztuki itp.»: Następne pokolenie – Kolumbów 1920 hojnie złożyło własną krew na ołtarzu… …   Słownik frazeologiczny

  • geometria — ż I, DCMs. geometriarii, blm «dział matematyki, nauka zajmująca się pierwotnie badaniem figur geometrycznych i stosunków przestrzennych, obecnie obejmująca różne teorie matematyczne związane z tradycyjnym zakresem jej badań bądź podobieństwem… …   Słownik języka polskiego

  • ślub — pot. Ktoś z kimś nie brał ślubu «ktoś nie jest z kimś na stałe związany, czyjeś zobowiązania wobec kogoś są tymczasowe i można się z nich wycofać»: Zadarł do góry głowę i wyprężył pierś. Jestem wolnym człowiekiem. Nie brałem z wami ślubu. Mogę od …   Słownik frazeologiczny

  • ołtarz — m II, D. a; lm M. e, D. y ( ów) «miejsce składania ofiar kultowych znane prawie we wszystkich religiach, pierwotnie w formie wzniesienia z ziemi, kamienia itp.; u chrześcijan: stół ofiarny przeznaczony do odprawiania mszy, niekiedy z nastawą… …   Słownik języka polskiego

  • pokołować — dk IV, pokołowaćłuję, pokołowaćłujesz, pokołowaćłuj, pokołowaćował 1. «pobiegać, pojeździć, polatać zataczając koła, kołując; pokrążyć, pokręcić się» Pokołować na wrotkach. Gołębie pokołowały nad placem. 2. «poprowadzić samolot po lotnisku; o… …   Słownik języka polskiego

  • potaszczyć — dk VIb, potaszczyćczę, potaszczyćczysz, potaszczyćtaszcz, potaszczyćczył, potaszczyćczony pot. «taszcząc ponieść coś ciężkiego, poprowadzić kogoś stawiającego opór» Potaszczyć bagaże. Potaszczyć kogoś do komisariatu …   Słownik języka polskiego

  • powieść — I ż V, DCMs. powieśćści; lm MD. powieśćści 1. «dłuższy utwór epicki pisany prozą, o wielowątkowej fabule, obejmującej dzieje licznych bohaterów i środowisk społecznych; od połowy XIX wieku najpopularniejsza forma literacka» Dobra, ciekawa,… …   Słownik języka polskiego

  • powlec — dk XI, powlecwlokę (powlecwlekę), powlecwleczesz, powlecwlecz, powlecwlókł (powlecwlekł), powlecwlokła (powlecwlekła), powlecwlekli, powlecwleczony, powlecwlókłszy (powlecwlekłszy) powlekać ndk I, powlecam, powlecasz, powlecają, powlecaj,… …   Słownik języka polskiego